Kompletując domową kotłownię wypada wziąć pod uwagę ilość osób, jakie będą korzystały z gorącej wody i wybiera się taką objętość zbiornika, by wypadało mniej-więcej 35-50 litrów na łeb. Dla zasobnika ogrzewanego słońcem objętość ta powinna być mniej-więcej dwa razy większa. W domu zależy na otrzymaniu komfortu ciepłej wody przy niewielkich kosztach jej uzyskania. Niewielki zasobnik narzuca bowiem utrzymywanie w nim wyższej ciepłoty, bowiem gdy równocześnie więcej osób używa wanny, zapotrzebowanie jest większe i zasobnik nie dostarczy wymaganego komfortu CWU dla wszystkich użytkowników. Żeby uzyskać taką samą objętościowo ilość ciepłej wody, jak z zasobnika większego, miesza się nieogrzaną wodę z wodą podgrzaną, dlatego musi być ona gorętsza. A to wywołuje szybsze zużywanie się kotła, ponieważ mocniej rozgrzany szybciej odkłada się osad na wężownicy i jest go więcej. Nabywając skromniejszy zbiornik zyskujesz tylko na tym pierwszym zakupie, bowiem w cenie używania utopione są także „straty postojowe” lub „dobowe stałe straty energii”. Podniesienie ciepłoty zasobnika z 50 na 70 stopni powiększa straty postojowe prawie w postępie geometrycznym 😉 więcej, niż półtora raza. Dla porównania, te straty na przestrzeni miesiąca, zastosowanie rezerwuaru 2x większego, który pracuje przy niższej ciepłocie, powoduje, iż płacisz więcej jedynie 2-4 zł! Przy czym dostajesz niewymierne zyski głównie w postaci komfortu CWU , a także dłuższej trwałości i bezawaryjnej pracy pieca. Dochodzą do tego dodatkowe wydatki powstałe, z wyboru niedużego zbiornika to cena zamontowania zautomatyzowanych kurków mieszających, które są konieczne, by nie dopuścić do poparzenia korzystających wodą o zbyt gorącą. Na koniec, przy niewielkim zbiorniku układ zapłonowy pieca musi załączać się więcej razy, by utrzymać wybraną temperaturę, co zmniejsza żywotność pomp i palnika. Jeśli w instalacji są wykorzystywane kolektory słoneczne, większy zasobnik to dodatkowo pula ogrzanej wody na następne pochmurne dni.